Twijfel..

Ik merk dat de twijfel toeslaat. Ben ik wel goed bezig? Is dit voor mij wel weggelegd? Ben ik wel geschikt? Kan ik dit wel aan?

Op dit moment weet ik het niet. Ik kan de chaos die ontstaan is in mijn hoofd ook even niet ordenen. Ik weet waardoor dit ontstaan is, dat is in ieder geval iets. Maar hoe ga ik dit een plek geven, hoe ga ik ervoor zorgen dat de twijfel weer verdwijnt. Lees verder Twijfel..

Opgejaagd – Time After…

Al sinds ik op de verzendknop drukte afgelopen vrijdag, wilde ik iets toevoegen aan mijn overvolle en drukke verhaal. Het was nog niet compleet. De gejaagdheid, de hectiek, de adrenaline. Dat ben ik met de hoogtepunten van de borderline. Ik zie mezelf nooit als borderliner. Nou, dat is niet helemaal waar, maar ik vermijd het te benoemen op die manier.

Die hoogtepunten, die stress en druk, maar ook die actieve rush, het doorgaan en doorgaan en doorgaan. Ik vind het heerlijk. Ik voel me zo sterk op die momenten, onaantastbaar, scherp, daadkrachtig, zelfverzekerd. Ik kan de wereld aan. Tot ik neerstort. Echt hard ook. Daar komt geen Flying Doctor meer aan te pas. Ik had lange periodes dat ik zo gejaagd en heerlijk leefde. Ik kon het dan met iedereen vinden, nieuwe beste vrienden elke avond in de kroeg en overal voor in. Natuurlijk pakte ik iets nieuws aan, het kan er nog wel bij, leuk! Hoe meer hoe beter. Hoe meer, hoe verdoofder. En hoe meer, hoe heftiger de periode daarna, die somber is.

Nu is dat anders. Ik heb een kalm leven. Beheerst tenminste. Ook die hoogtepunten zijn minder vaak en minder heftig aanwezig. Ik ben niet meer alleen, ik kan niet toegeven aan die zaligmakende impulsen. En dat doet pijn. Ook al is het ongezond en zijn het signalen dat ik op mijn tellen moet passen, het voelt zo fijn om vol energie het leven aan te durven. En dat mis ik enorm. Ik ga me nu langzaam voorbereiden op de periode erna. Dat is nog altijd even wennen.

Geen diagnose nodig!

Gisteren kreeg ik een mail met daarin een momentopname uit het leven, de gedachten, van iemand die geen diagnose heeft (voor zover ik weet). Mijn eerste gedachte was “wat moet ik hiermee, wat heeft dit te maken met herstel”. Toen ik het stukje nog een keer had gelezen ben ik eens gaan nadenken. Waarom zou dit niks te maken hebben met herstel? Wie ben ik om dat te bepalen? Lees verder Geen diagnose nodig!

Opgejaagd!

We hebben een nieuwe Huisgenoot. Een jongen van 18 woont aankomende maand bij ons op het platteland. Om daar niet teveel over uit te wijden, hij redt het even niet alleen en heeft simpel gezegd onze hulp dringend nodig. Ook heel gezellig bovendien. Ik ken hem inmiddels tien jaar en zoals hij zelf weleens vol verbazing zegt: ‘Soms denk ik dat jij me beter kent dan ik mijzelf, Hanneke!’ Lees verder Opgejaagd!

Dancing Queen

De kracht van Guilty Pleasures. Wat zijn guilty pleasures? Dat is voor iedereen verschillend, maar de vertaling die ik gevonden heb, legt het uitstekend uit: Beschamend Pleziertje. Denk Rick Ashley, Milli Vanilli, Pat Benatar en ga zo maar door. Ik heb ze allemaal gehoord afgelopen woensdag. En dan te bedenken dat ik geen kant op kon, aangezien ik overgeleverd was aan de tatoeëerdster gedurende een uur of zes! Lees verder Dancing Queen