BECRISISEERD

En met de angst voor de witte bladzijde komt dan misschien toch de wil om te schrijven. Wat is een crisis. Wat was mijn crisis en wat is mijn crisis nu. Wie haat dat woord niet? Crisis is een Boos woord. Het klinkt onomkeerbaar. Het is onomkeerbaar. Want zodra de crisis aanklopt, kan je hem niet meer de deur wijzen en moet je het uitzitten. Ik wil niet nadenken over een crisis. Het is geen optie meer. Ik sluit het buiten, negeer het kloppen aan de deur en kruip onder de dekens. Lees verder BECRISISEERD

Ieder zijn eigen crisis

Het doorlopen van het Herstelproces doet iedereen op dezelfde manier. Iedereen krijgt te maken met dezelfde fasen. Hoe iedereen het doorlopen van het proces ervaart is voor iedereen uniek. Op zich is dat erg logisch, iedereen heeft zo zijn eigen manier van interpreteren van situaties, uitspraken, teksten en gevoel. Dat geldt dan ook niet alleen voor het Herstelproces, ook een crisis is voor iedereen hetzelfde, maar toch weer heel uniek. En dan heb ik het niet eens over de verschillende soorten van crisis. Lees verder Ieder zijn eigen crisis

Het eerste Herstelweekend 29 april – 1 mei

Afgelopen weekend hadden we ons eerste Herstelweekend. Er waren een aantal aanmeldingen die op het laatst besloten om toch niet te komen (wegens omstandigheden) dus was het een kleinere groep dan verwacht. Maar wat ben ik daar achteraf blij mee. Dit gaf de groep meer intimiteit, er was meer tijd en aandacht mogelijk voor de aanwezige deelnemers. Een kwestie van klein maar fijn. De deelnemers zijn prachtige mensen met elk hun eigen verhaal. En met elk hun eigen kracht, sterke mensen (ook al hebben ze dat misschien zelf nog niet helemaal in de gaten). Het feit dat ze er waren geeft dit eigenlijk al wel aan. Lees verder Het eerste Herstelweekend 29 april – 1 mei