UIT M’N COCON.

Voor het eerst open ik mijn laptop weer. De vakantie is voorbij. Ik heb het zo lang mogelijk gerekt en mijn ogen gesloten voor het nieuwe school- en stagejaar, maar nu is het echt weer zover. Wat is mijn wachtwoord ook alweer? Een stukje typen…kan ik dat nog wel?

Vanmorgen is de Vlinder geboren, na een week achter mijn huis in een cocon te hebben doorgebracht. Kondigde ze nu een verandering aan?  In dat geval had ze er niet op een beter moment kunnen uitkomen. Echter, ik hou niet perse van veranderingen en ik hou het liefste vast aan prettige constante Rust, zoals tijdens de vakantieperiode. Beetje zwemmen, slapen in de tuin, klussen in en om het huis en kleine dingen vieren.  Stressloos, geen prikkels, geen hoge verwachtingen van mezelf die dwarsliggen, geen onzekerheid of frustratie.

‘Wat is actueel op dit moment?’ , vroeg mijn psycholoog vorige week.

‘Ehm..niks is actueel. Ik ben oké. Ik ben leeg, geen wirwar aan emoties, gewoon.’

‘Je bent in balans.’

‘Oh…echt?’

‘Ja.’

‘Oh.’

‘Fijn om je zo te zien. Fijn dat dit er ook nog is. ‘

‘Ja…ja!’

Toch is het nu weer tijd om mijn hoofd te gebruiken en mijn hart te laten spreken. De prikkels weer toe te laten en mooie nieuwe dingen te ontwikkelen samen met collega’s en studiegenoten. Mijn grenzen weer serieus maar niet voor lief te nemen. Het is weer tijd voor onbevangenheid, voor Niet Weten en nieuwsgierigheid. Dus daar ga ik, wish me luck!

Ik moet nog wel even bedenken wat herstel ook al weer is, maar ik heb nog een paar uur vakantie dus dat is voor later.

Hanneke

7 gedachten over “UIT M’N COCON.”

  1. Hallo Hanneke,
    Ik volg je blog, heb al je posts gelezen. Ik vind dat je mooi schrijft, fijn om te lezen.
    Ik ben zelf sinds kort bezig met het onderzoeken van een andere weg, een pril begin van herstel misschien….Ik weet het niet. Het voelt allemaal zo raar en onwennig om na jaren en jaren iets anders tegen je eigen situatie aan te kijken. Het geeft af en toe een sprankje hoop en heel vaak een hoop verwarring, afkeer, pijn, depressieve periodes. Ik had al meer over herstel gelezen, maar niet zozeer over een proces dat heel erg lastig kan zijn en wat je daarin tegen kunt komen. Herstel klinkt nl. zo “positief” en mijn prille ervaring ermee voelt echt niet zo. Die is er één van twijfel, angst, depressie, naast het sprankje hoop dat er nu ook is. Moet ik dit pad wel inslaan, is dat wel goed, het voelt zo onzeker en raar, dat kan toch geen herstel zijn? Moet ik mijn veilige, zeer beperkte leven wel verlaten? Is het geen illusie? Om maar wat te noemen.

    Tot nu toe heb ik weinig met mensen kunnen delen over de gevoelens en gedachten die opgeroepen worden bij mij nu ik een “beetje hoop op wat anders” heb gevoeld.

      1. Hallo Hanneke,

        Dank voor je reactie. Ik vind het wel een goed voorstel om via mail eens contact te hebben. Wil alleen wel anoniem blijven en mijn mailadres niet hier neerzetten.
        Jij weet wellicht hoe dat anders kan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.