Moeten….

Schudde deze net zo even uit mijn mouw (studie-uitstel-gedrag ):

Ik ben zo zat van adviezen
en van goedbedoelde raad

Van die o zo goed bedoelde woorden
Zonder twijfel, uit een goed hart

Maar waar ik vervolgens dan
Uit goed fatsoen,
Toch weer iets mee zou moeten doen

En moeten, tja..

Daar had ik nou net genoeg van gehad!

Djolien.

VERPLICHT

Is kwetsbaar zijn oké? Mijn benen werken niet zo mee. Mijn lijf weigert het regelen van mijn temperatuur. Ik tril van top tot teen. Honger ken ik even niet meer, het wil er niet in. De koffie daarentegen, samen met de drank in de avond des te meer. Sigaretten schreeuwen om gerookt te worden. Kan ik dit opnieuw zelf? De somberheid overspoelt. Wanneer noem je zoiets depressie eigenlijk. Ik weet dat ik moet doorgaan met de gewone dagelijkse dingen al roept mijn bed om te blijven liggen. Ik negeer het. Ik kan het niet. Ik ben het verplicht. Hoe, wat, waarom, wat ben ik in vredesnaam aan het doen. Ik heb geen bescherming nodig of misschien toch wel. Waarom, waarom ga ik maar door en ga ik maar door? Mijn lijf snapt het wel. Ik moet even stoppen. Veiligheid en geborgenheid vinden. Misschien buiten de comfortzone van het ‘zelf doen’. Ik besloot ooit, ik ben alleen en ik doe het alleen. Wellicht is dat inmiddels achterhaalt. Wat wil ik eigenlijk. Ik wil helemaal niks. Even helemaal niks. En hoewel ik weinigen om me heen verdraag, wil ik niet alleen zijn. Misschien wil ik toch alleen maar dat iemand dichtbij is. Eventjes.

Pillen Please!

Ik ben de periodes meer dan zat. De Up is zoveel korter dan de Down, het is soms zo zonder uitzicht. Ik zou op de keukenvloer willen gaan liggen, simpelweg omdat die het dichtste bij is. Liggen en niet meer bewegen. Tot het over is. Ik heb wel een enorme hekel aan kou, dus waarschijnlijk hou ik dat twee minuten vol. In mijn bed dan maar. Zonder gezeik van wie of wat dan ook. Even onzichtbaar zijn, niet gemist worden of ergens verwacht. Was er maar iemand die voor alles zou zorgen op zo’n moment. Een pauze. Van alles en iedereen. Alsof er geen dag, geen minuut voorbij gaat. Enkel voor mij. Weg met dit gevoel, om weer wakker te worden aan het begin van een fijnere periode. Dit is pittig.

Elke Down kan ik niet geloven dat ik er alweer midden in zit. Waarom heb ik niet meer genoten van de Up. Is die er überhaupt wel geweest? Ik weet dat tegen dit gevoel strijden averechts werkt. Ik weet het echt, maar toch kan ik het er niet laten zijn. Niet alweer. Ik ben de periodes meer dan zat.

Alles is ook groot en onoplosbaar. Niet te overzien, dus ik hoef nergens aan te beginnen. Alles en iedereen wil ik van me af duwen, wegwezen alsjeblieft, want ik kan niet zijn voor jou wie ik zou willen zijn. Mezelf geef ik een rotschop, maar dat helpt nooit. En op zulke momenten verlang ik naar die medicatie die de wereld vertraagde en zelfs liet verdwijnen. En als laatste, ik mis Poes. Hoe stom dat misschien ook is, het is zo. -Hanneke

Speechless

Dat het mogelijk was wist ik eigenlijk niet. Ik heb me beschermd gevoeld voor het eerst. Voor het eerst dat er iemand voor me opkwam, want Hanneke kan dat immers prima zelf. Dat ik dat even niet hoefde, voelde… alsof ik een paar seconden ademruimte kreeg. Het voelde als een diepe ontroering. Ik voelde ook de vermoeidheid op dat moment, welke me overdonderde en mijn benen controleer-loos liet trillen. Alsof ik het niet meer trok, nu ik het eventjes niet alleen hoefde te trekken. Het was begrip zonder het verspillen van woorden. Nu weet ik wat gezien worden betekent.
Dit alles duurde nog geen vijf minuten. De ander is zich er niet eens van bewust. Toch kleeft de geraaktheid al dagen aan me, samen met een vermoeidheid die grenst aan op-zijn.
Wat doe ik in hemelsnaam dat ervoor zorgt dat Anderen die binnenkant maar niet vatten. Ik voel me als een leugenaar, hoewel ik me niet met opzet beter voordoe of me verschuil achter een masker. Is het dan ook zo dat Anderen liever een masker zien dan te moeten aanhoren wat ik werkelijk ervaar?
Het klopt, ik deel niet meer. Ik ben tips of adviezen zat, want ik ben niet onwetend. Ik probeer te accepteren hoe ik in elkaar steek, waarom lukt dat een ander dan niet.
Ik ben zoals ik ben, dus probeer dat dan ook te zien al is dat heftig en misschien voor jou niet leuk. Je hoeft mij niet te verlossen, te ontrafelen of te verbeteren. Stel liever geen vragen voor je eigen gemoedsrust. Kijk niet in de diepte als dat wat je tegenkomt, niet kan zien.
Maar dat ene moment dat ik gezien werd… was boven verwachting.