Oproep: wie wil de DVDED 2018 organiseren?

De Dag van de Ervaringsdeskundige 2017 in Groningen was een succesvolle dag. De dag straalde van positiviteit. En dat is waar het om ging. Het succes van deze dag lag voor het grootste deel in handen van de deelnemers, waarvan jij er een was. Wij willen als organisatie je dan ook bedanken voor je aanwezigheid, je inbreng en je enthousiasme. Het is voor ons een goed gevoel dat de dag zo goed ontvangen is door alle deelnemers, wij hebben het tenslotte voor jullie gedaan.

En nu op naar de Dag van de Ervaringsdeskundige 2018.

Oproep: wie wil de DVDED 2018 organiseren?

Nadat in 2016 Zelfregiecentrum Venlo en in 2017 Stichting Herstelproces de DVDED hebben georganiseerd, zoeken we voor 2018 weer een enthousiaste club die er de schouders onder wil zetten!

We zoeken een organisatie die:
– zich kan vinden in de doelstelling om met deze dag de verbinding tussen ervaringsdeskundigen te versterken
– een duidelijk beeld heeft bij een thema voor de dag
– ontstaan is vanuit burger- of cliëntperspectief en hoofdzakelijk bezig is met het bieden van participatie- en herstelkansen door en voor mensen met ervaringen op het brede gebied van kwetsbaarheid en verlies van betekenisvolle rollen en activiteiten in het leven.
– (met een lichte voorkeur) aan de randen van het land actief is. Dit om tegemoet te komen aan al die harde werkers in het hele land die meestal naar het midden van het land moeten reizen om ervaringen te delen en inspiratie op te doen. (Tegelijkertijd een metafoor: herstel gaat ook niet altijd via de middenweg maar kent zijpaden en onverwachte routes.)

Ben je geïnteresseerd? Schrijf een mail met motivatie naar ons!

Voldoet je organisatie niet helemaal aan de criteria en wil je toch graag de DVDED 2018 organiseren? Mail dan ook en verras ons!

Je kunt je aanmelding mailen naar Sonja Visser (sonjavisser@zelfregie.nl) en Koos de Boed (info@herstelproces.nl).

 

 

Als ik Wilma Boevink goed begrijp…

Gisteren hoorde ik Wilma Boevink in haar promotie, die uiteraard goed is gegaan (dus gefeliciteerd Wilma), drie dingen zeggen die mij zijn bijgebleven:

  • Herstel is het op eigen kracht in beweging komen;
  • De naasten (inclusief de hulpverleners) moeten naast of achter de cliënt lopen, dus niet de leiding hebben;
  • Als cliënt moet je de moed hebben om nieuwsgierig te zijn.

Deze uitspraken bleven een beetje doelloos in mijn hoofd ronddwalen, ze konden nog niet landen. Wilma had het verderop in haar betoog ook over de aspecten van herstel. Daar kwam de vraag voorbij of wij als ervaringsdeskundigen ons niet te veel lieten leiden door deze kadering. Want eigenlijk is onze core business het persoonlijk herstel, toch? Kijk, daar kon mijn hoofd wat mee.

Want volgens mij is de basis van de inzet van ons als ervaringsdeskundigen het ondersteunen van mensen om op eigen kracht in beweging te komen. Het geven van hoop, het tonen van daadwerkelijk begrip en het geven van herkenning zijn de belangrijkste onderdelen van ons vak. En dat heeft alles te maken met persoonlijk herstel. Dus daar “bemoeien” wij ons dan ook mee. Maar houdt dat in dat wij ons niet zouden moeten bemoeien met de overige aspecten (maatschappelijk herstel, functioneel herstel en herstel van gezondheid). Dat gaat niet volgens mij. Alle aspecten hebben met elkaar te maken en een verandering in het ene aspect zorgt voor verandering in een ander aspect. Als we uitgaan van het feit dat wij, als ervaringsdeskundigen, de mensen ondersteunen om een voor hun geschikte weg in het leven te vinden (vervulling en balans) dan horen daar ook de andere aspecten bij. In mijn ogen moeten wij ons dus niet laten leiden door het afgekaderde gebied van persoonlijk herstel, wij moeten ons niet in een hokje (laten) zetten. Cliënten zijn van nature creatief, vindingrijk en compleet. Een van de uitgangspunten van co-actief coachen die ik als ervaringsdeskundige omarm. Dit uitgangspunt geldt niet alleen voor cliënten, maar voor iedereen, dus ook voor ons ervaringsdeskundigen. Dus laten we vooral creatief en vindingrijk zijn in wat wij doen. Laten we vooral, samen en naast de cliënt staand, buiten de hokjes denken en doen en ons niet laten afbakenen door een hokjesmentaliteit.

Ik werd door een, door mij zeer gewaardeerde, collega gebeld. Zij wilde graag weten hoe het met mij ging. In ons gesprek zei ze op een bepaald moment “Koos, ik heb het idee dat jij de mensen om je heen regisseert”. Ik heb om verduidelijking gevraagd want ik kon het even niet plaatsen. Zij bedoelde dat ik op momenten dat het niet goed gaat de situatie ga regisseren, ik bepaal wat ik nodig heb en zet de daarvoor benodigde poppetjes in. En dat klopt. Ik regisseer dat. Ik weet wat ik nodig heb en zorg dat ik dat krijg. En daar waren de drie uitspraken van Wilma, ze waren geland. Op het moment dat ik het moeilijk heb kom ik op eigen kracht in beweging, ik roep de hulp in die ik nodig heb. Ik houd hierin de regie, dus ik laat de mensen naast of achter mij lopen. En ik ga analyseren, zelfreflectie. En dat houdt in dat ik nieuwsgierig ben, naar wat er is gebeurd en wat het met mij doet. En natuurlijk wat ik kan doen om het in de toekomst te voorkomen of makkelijker te maken. Dus als ik Wilma goed heb begrepen dan is dat is herstel!

Family Business Shit

Familie. Familie is belangrijk. Zegt men. Als ervaringswerker merk ik dat familie vaak vergeten wordt. Terwijl daar veel ervaring ligt. Ervaring, emotie, gekwetstheid, hoop en vooral angst. Voor herstel is het van belang de familie en het netwerk te betrekken, dat weet ik. Maar ik loop ook tegen mijn eigen weerstand aan. Wat als je nooit hebt kunnen voldoen aan de verwachtingen van je gezin. Wat als je elke dag voelt dat jij degene bent die de sneue is, het zwarte schaap? Dat je voelt dat je omgeving zich schaamt voor wie je bent? Omdat je je studie niet hebt afgemaakt. Omdat je er anders uitziet? Omdat je geen vrienden hebt en liever thuis zit in je eigen veilig omgeving.

Dan komt weer die verjaardag. Een verplichting waar je niet gewenst bent, maar een plekje krijgt toegewezen omdat dat hoort. Je voelt dat er een soort medelijden suddert. Niemand durft echt te vragen hoe het met je gaat. Vooraf denk je na over wat je aantrekt. Zijn er littekens zichtbaar? Tattoos bedekt? Geen vreemde dingen zeggen nu. Je neemt je voor geen drankje te drinken, maar de spanning is moeilijk te verdragen waardoor je er juist een of twee teveel neemt.

Familie. Ik hoop dat er ruimte gaat komen voor ervaringsdeskundigen op dat gebied. Om vooral andere familieleden te horen, te ondersteunen en onderling herkenning te bieden. Dat is zo waardevol en troostend.

Ik moet met schaamte toegeven dat ik bang ben voor een samenwerking met familie die zo ervaren is, want dat zou de mijne kunnen zijn. En dat is confronterend. Mensen die zo gekwetst zijn, het moeilijk gehad hebben, een rouwproces hebben moeten doorlopen omdat ik niet ben geworden wie zij hoopten. Ik voel de oordelen, de stigma’s en taboes.

Ook besef ik me dat ik te star ben. Dat familie vooral betrokken is en bezorgd. Uit liefde zich inzet en soms dingen overneemt. Ook uit zorg niet altijd het juiste kan doen. Ik weet het. Laat de samenwerking dus maar komen..

 

STEUNGUYS

Steun. Vorig jaar besefte ik me dat ik moeite heb met steun vanuit mijn omgeving. Het is voor mij een moeilijk onderwerp  om over na te denken en zeker om over te praten. Ergens is dat veranderd. Vernieuwd is een beter woord. Een jaar later voel ik belangrijke Anderen om me heen. Zoals afgelopen vrijdag mensen die ik niet ken maar waar ik eenzelfde passie mee deel. Daarnaast het weerzien van mensen waarbij er sprake is van wederzijdse acceptatie en respect. En zoals vandaag, mijn vriend die ik sinds kort vriend mag noemen. Wat goed elkaar te zien. Wat fijn om dichtbij elkaar te zijn.

Daarnaast merkte ik hoe enkele anderen belangrijk voor me worden en al zijn. Ik ervaar steun van diegene die ik eigenlijk niet meer kwijt wil. Die ik een kijkje durf te geven in mijn leven en de emoties die daarbij horen. Ik vind het doodeng. Ik vind het ook superfijn.

Thanks guys! X H.

ZondagKaterdag

Zondag. Dat de Dag fantastisch was, is een feit. Dat weten we inmiddels allemaal. Ik heb mensen voor het eerst ontmoet. Ik heb mensen weer ontmoet. Ik heb nabijheid en me gezien gevoeld. Ben ik trots? Ja. Op ons allemaal evenveel. Pas vandaag valt alles een beetje op z’n plek.

Mijn LinkedIn laat percentages zien die ik niet eerder op het scherm heb zien verschijnen. Profielbezoekers, commentaren, honderden personen die de bijdragen bekeken. Bizar. Twee jaar terug meldde ik me aan. Moest ik me aanmelden. Op dringend advies van het UWV. Omdat het zo goed zou zijn voor de uitbreiding van mijn netwerk. Ik had er  niks mee. Laten zien wat je skills zijn. In Engelse termen je vaardigheden en talenten tentoonstellen. Ik voelde me er niet beter door, eerlijk gezegd.

Nu heb ik iets gedaan, namelijk het mede organiseren van de Dag van de Ervaringsdeskundige, waar ik met hart en ziel aan gewerkt heb, samen met geweldige collega’s. Maar de aandacht daarvoor voelt dubbel. Het is zo niet de reden dat ik in dit project gestapt ben. Het was exact zoals Koos beschreef in de speech die ik voorlas. We zaten in de auto en raakten overenthousiast. ‘Wij kunnen dit, we gaan de Dag van de Ervaringsdeskundige organiseren, hoe tof zou dat zijn!’ En zoals ik wel eens vaker doorsla en me volledig stort in grote nauwelijks haalbare dingen, zo gebeurde dat ook ditmaal. We gingen ervoor, zijn ervoor gegaan en hebben dit met z’n allen voor elkaar gekregen.

Mijn doel was niet, en is nog steeds niet, het uitbreiden van een netwerk of het binnenslepen van opdrachten. Waar ik niet mee wil zeggen dat de waardering hinderlijk is. Integendeel, het maakt zeker trots. Echter, Ik mis mijn team. Het elkaar inspireren en enthousiasmeren, de opbeurende woorden via de app, de onderlinge stomme grappen en het gevoel één te zijn. Alsof mijn telefoon ook moe gestreden is van de afgelopen maanden, want zelfs die is gisteravond zo goed als overleden. Ik zou wel even willen blijven hangen, een week terug in de tijd waar we het nog hadden over de puntjes op de i…

Kortom, ik voel me trots en enigszins eenzaam. Hanneke.