Geen diagnose nodig!

Gisteren kreeg ik een mail met daarin een momentopname uit het leven, de gedachten, van iemand die geen diagnose heeft (voor zover ik weet). Mijn eerste gedachte was “wat moet ik hiermee, wat heeft dit te maken met herstel”. Toen ik het stukje nog een keer had gelezen ben ik eens gaan nadenken. Waarom zou dit niks te maken hebben met herstel? Wie ben ik om dat te bepalen? Lees verder Geen diagnose nodig!

Opgejaagd!

We hebben een nieuwe Huisgenoot. Een jongen van 18 woont aankomende maand bij ons op het platteland. Om daar niet teveel over uit te wijden, hij redt het even niet alleen en heeft simpel gezegd onze hulp dringend nodig. Ook heel gezellig bovendien. Ik ken hem inmiddels tien jaar en zoals hij zelf weleens vol verbazing zegt: ‘Soms denk ik dat jij me beter kent dan ik mijzelf, Hanneke!’ Lees verder Opgejaagd!

Dancing Queen

De kracht van Guilty Pleasures. Wat zijn guilty pleasures? Dat is voor iedereen verschillend, maar de vertaling die ik gevonden heb, legt het uitstekend uit: Beschamend Pleziertje. Denk Rick Ashley, Milli Vanilli, Pat Benatar en ga zo maar door. Ik heb ze allemaal gehoord afgelopen woensdag. En dan te bedenken dat ik geen kant op kon, aangezien ik overgeleverd was aan de tatoeëerdster gedurende een uur of zes! Lees verder Dancing Queen

Bekentenis

Ik heb nergens een grotere hekel aan dan aan de vraag ‘Wat heb je nodig?’ Tegelijkertijd vind ik geen enkele vraag belangrijker dan deze trouwens. Want ik weet dat het enige dat mij helpt en heeft geholpen te maken heeft met het bedenken van een eigen oplossing. Of beter gezegd, dat ik degene ben die kiest en dat ik zelf kan bedenken wat me helpt op een bepaald moment. Lees verder Bekentenis

Bye Bye Shanna

Bestuurslid!  Ik ben een Bestuurslid. Wie, behalve ikzelf, gelooft dat nog meer niet! Een onbestuurbaar bestuurslid. Een stuurloos bestuurslid! Ik. Bestuurslid. Grappig. Mooi. Fijn.

En doodeng. ..

Nu ik dit zo schrijf vind ik het ook tijd om mijn echte naam te gebruiken. Shanna als secretaris klinkt natuurlijk voor geen meter. Ik weet niet wat Shanna wel zou kunnen zijn, maar in mijn ogen geen bestuurslid. Dan ben je een Caroline, of een Anne Marie. Of in mijn geval een Hanneke.

Mijn naam is Hanneke. Ik ben 37 jaar en woon samen met man, dochter en Poes ergens in een weiland. Ik doe de opleiding Ervaringsdeskundige in de Zorg aan de Hanze Hogeschool en ik loop stage binnen de GGZ. De bedoeling is dat ik zo nu en dan een stukje schrijf. Omdat herstel herkenbaar kan zijn. Omdat strijd en emoties herkenbaar kunnen zijn. En omdat het gewoon soms leuk is om met een beetje zelfspot en humor naar het leven te kijken.

Als opdracht voor mijn opleiding heb ik een herstelverhaal geschreven, welke tevens op de site te vinden is. Koos vroeg me mijn verhaal te delen en het eerste waarover ik in de stress schoot was mijn naam. Want immers, anoniem is veilig, beter, onbekend, afstandelijk. Maar ook onpersoonlijk. En hoewel er een prachtige naam voor me bedacht werd, voelde het niet oprecht. Ik schrijf vanuit mijn gevoel en eerlijkheid en dat kan niet met een oneerlijke naam.

Geen idee of men dit een juiste stap vindt. Ik kan wel heel stoer zeggen dat het me ook niet uitmaakt, maar voorlopig maakt het me nog wel even uit. Dan is dat maar zo. Dan moet ik de confrontatie maar aangaan. Hou er dan wel rekening mee dat je vanaf vandaag de confrontatie aangaat met een heus Bestuurslid. De secretaris nog wel!