Tagarchief: hanneke

Family Business Shit

Familie. Familie is belangrijk. Zegt men. Als ervaringswerker merk ik dat familie vaak vergeten wordt. Terwijl daar veel ervaring ligt. Ervaring, emotie, gekwetstheid, hoop en vooral angst. Voor herstel is het van belang de familie en het netwerk te betrekken, dat weet ik. Maar ik loop ook tegen mijn eigen weerstand aan. Wat als je nooit hebt kunnen voldoen aan de verwachtingen van je gezin. Wat als je elke dag voelt dat jij degene bent die de sneue is, het zwarte schaap? Dat je voelt dat je omgeving zich schaamt voor wie je bent? Omdat je je studie niet hebt afgemaakt. Omdat je er anders uitziet? Omdat je geen vrienden hebt en liever thuis zit in je eigen veilig omgeving.

Dan komt weer die verjaardag. Een verplichting waar je niet gewenst bent, maar een plekje krijgt toegewezen omdat dat hoort. Je voelt dat er een soort medelijden suddert. Niemand durft echt te vragen hoe het met je gaat. Vooraf denk je na over wat je aantrekt. Zijn er littekens zichtbaar? Tattoos bedekt? Geen vreemde dingen zeggen nu. Je neemt je voor geen drankje te drinken, maar de spanning is moeilijk te verdragen waardoor je er juist een of twee teveel neemt.

Familie. Ik hoop dat er ruimte gaat komen voor ervaringsdeskundigen op dat gebied. Om vooral andere familieleden te horen, te ondersteunen en onderling herkenning te bieden. Dat is zo waardevol en troostend.

Ik moet met schaamte toegeven dat ik bang ben voor een samenwerking met familie die zo ervaren is, want dat zou de mijne kunnen zijn. En dat is confronterend. Mensen die zo gekwetst zijn, het moeilijk gehad hebben, een rouwproces hebben moeten doorlopen omdat ik niet ben geworden wie zij hoopten. Ik voel de oordelen, de stigma’s en taboes.

Ook besef ik me dat ik te star ben. Dat familie vooral betrokken is en bezorgd. Uit liefde zich inzet en soms dingen overneemt. Ook uit zorg niet altijd het juiste kan doen. Ik weet het. Laat de samenwerking dus maar komen..

 

STEUNGUYS

Steun. Vorig jaar besefte ik me dat ik moeite heb met steun vanuit mijn omgeving. Het is voor mij een moeilijk onderwerp  om over na te denken en zeker om over te praten. Ergens is dat veranderd. Vernieuwd is een beter woord. Een jaar later voel ik belangrijke Anderen om me heen. Zoals afgelopen vrijdag mensen die ik niet ken maar waar ik eenzelfde passie mee deel. Daarnaast het weerzien van mensen waarbij er sprake is van wederzijdse acceptatie en respect. En zoals vandaag, mijn vriend die ik sinds kort vriend mag noemen. Wat goed elkaar te zien. Wat fijn om dichtbij elkaar te zijn.

Daarnaast merkte ik hoe enkele anderen belangrijk voor me worden en al zijn. Ik ervaar steun van diegene die ik eigenlijk niet meer kwijt wil. Die ik een kijkje durf te geven in mijn leven en de emoties die daarbij horen. Ik vind het doodeng. Ik vind het ook superfijn.

Thanks guys! X H.

ZondagKaterdag

Zondag. Dat de Dag fantastisch was, is een feit. Dat weten we inmiddels allemaal. Ik heb mensen voor het eerst ontmoet. Ik heb mensen weer ontmoet. Ik heb nabijheid en me gezien gevoeld. Ben ik trots? Ja. Op ons allemaal evenveel. Pas vandaag valt alles een beetje op z’n plek.

Mijn LinkedIn laat percentages zien die ik niet eerder op het scherm heb zien verschijnen. Profielbezoekers, commentaren, honderden personen die de bijdragen bekeken. Bizar. Twee jaar terug meldde ik me aan. Moest ik me aanmelden. Op dringend advies van het UWV. Omdat het zo goed zou zijn voor de uitbreiding van mijn netwerk. Ik had er  niks mee. Laten zien wat je skills zijn. In Engelse termen je vaardigheden en talenten tentoonstellen. Ik voelde me er niet beter door, eerlijk gezegd.

Nu heb ik iets gedaan, namelijk het mede organiseren van de Dag van de Ervaringsdeskundige, waar ik met hart en ziel aan gewerkt heb, samen met geweldige collega’s. Maar de aandacht daarvoor voelt dubbel. Het is zo niet de reden dat ik in dit project gestapt ben. Het was exact zoals Koos beschreef in de speech die ik voorlas. We zaten in de auto en raakten overenthousiast. ‘Wij kunnen dit, we gaan de Dag van de Ervaringsdeskundige organiseren, hoe tof zou dat zijn!’ En zoals ik wel eens vaker doorsla en me volledig stort in grote nauwelijks haalbare dingen, zo gebeurde dat ook ditmaal. We gingen ervoor, zijn ervoor gegaan en hebben dit met z’n allen voor elkaar gekregen.

Mijn doel was niet, en is nog steeds niet, het uitbreiden van een netwerk of het binnenslepen van opdrachten. Waar ik niet mee wil zeggen dat de waardering hinderlijk is. Integendeel, het maakt zeker trots. Echter, Ik mis mijn team. Het elkaar inspireren en enthousiasmeren, de opbeurende woorden via de app, de onderlinge stomme grappen en het gevoel één te zijn. Alsof mijn telefoon ook moe gestreden is van de afgelopen maanden, want zelfs die is gisteravond zo goed als overleden. Ik zou wel even willen blijven hangen, een week terug in de tijd waar we het nog hadden over de puntjes op de i…

Kortom, ik voel me trots en enigszins eenzaam. Hanneke.

VERPLICHT

Is kwetsbaar zijn oké? Mijn benen werken niet zo mee. Mijn lijf weigert het regelen van mijn temperatuur. Ik tril van top tot teen. Honger ken ik even niet meer, het wil er niet in. De koffie daarentegen, samen met de drank in de avond des te meer. Sigaretten schreeuwen om gerookt te worden. Kan ik dit opnieuw zelf? De somberheid overspoelt. Wanneer noem je zoiets depressie eigenlijk. Ik weet dat ik moet doorgaan met de gewone dagelijkse dingen al roept mijn bed om te blijven liggen. Ik negeer het. Ik kan het niet. Ik ben het verplicht. Hoe, wat, waarom, wat ben ik in vredesnaam aan het doen. Ik heb geen bescherming nodig of misschien toch wel. Waarom, waarom ga ik maar door en ga ik maar door? Mijn lijf snapt het wel. Ik moet even stoppen. Veiligheid en geborgenheid vinden. Misschien buiten de comfortzone van het ‘zelf doen’. Ik besloot ooit, ik ben alleen en ik doe het alleen. Wellicht is dat inmiddels achterhaalt. Wat wil ik eigenlijk. Ik wil helemaal niks. Even helemaal niks. En hoewel ik weinigen om me heen verdraag, wil ik niet alleen zijn. Misschien wil ik toch alleen maar dat iemand dichtbij is. Eventjes.

Pillen Please!

Ik ben de periodes meer dan zat. De Up is zoveel korter dan de Down, het is soms zo zonder uitzicht. Ik zou op de keukenvloer willen gaan liggen, simpelweg omdat die het dichtste bij is. Liggen en niet meer bewegen. Tot het over is. Ik heb wel een enorme hekel aan kou, dus waarschijnlijk hou ik dat twee minuten vol. In mijn bed dan maar. Zonder gezeik van wie of wat dan ook. Even onzichtbaar zijn, niet gemist worden of ergens verwacht. Was er maar iemand die voor alles zou zorgen op zo’n moment. Een pauze. Van alles en iedereen. Alsof er geen dag, geen minuut voorbij gaat. Enkel voor mij. Weg met dit gevoel, om weer wakker te worden aan het begin van een fijnere periode. Dit is pittig.

Elke Down kan ik niet geloven dat ik er alweer midden in zit. Waarom heb ik niet meer genoten van de Up. Is die er überhaupt wel geweest? Ik weet dat tegen dit gevoel strijden averechts werkt. Ik weet het echt, maar toch kan ik het er niet laten zijn. Niet alweer. Ik ben de periodes meer dan zat.

Alles is ook groot en onoplosbaar. Niet te overzien, dus ik hoef nergens aan te beginnen. Alles en iedereen wil ik van me af duwen, wegwezen alsjeblieft, want ik kan niet zijn voor jou wie ik zou willen zijn. Mezelf geef ik een rotschop, maar dat helpt nooit. En op zulke momenten verlang ik naar die medicatie die de wereld vertraagde en zelfs liet verdwijnen. En als laatste, ik mis Poes. Hoe stom dat misschien ook is, het is zo. -Hanneke

Speechless

Dat het mogelijk was wist ik eigenlijk niet. Ik heb me beschermd gevoeld voor het eerst. Voor het eerst dat er iemand voor me opkwam, want Hanneke kan dat immers prima zelf. Dat ik dat even niet hoefde, voelde… alsof ik een paar seconden ademruimte kreeg. Het voelde als een diepe ontroering. Ik voelde ook de vermoeidheid op dat moment, welke me overdonderde en mijn benen controleer-loos liet trillen. Alsof ik het niet meer trok, nu ik het eventjes niet alleen hoefde te trekken. Het was begrip zonder het verspillen van woorden. Nu weet ik wat gezien worden betekent.
Dit alles duurde nog geen vijf minuten. De ander is zich er niet eens van bewust. Toch kleeft de geraaktheid al dagen aan me, samen met een vermoeidheid die grenst aan op-zijn.
Wat doe ik in hemelsnaam dat ervoor zorgt dat Anderen die binnenkant maar niet vatten. Ik voel me als een leugenaar, hoewel ik me niet met opzet beter voordoe of me verschuil achter een masker. Is het dan ook zo dat Anderen liever een masker zien dan te moeten aanhoren wat ik werkelijk ervaar?
Het klopt, ik deel niet meer. Ik ben tips of adviezen zat, want ik ben niet onwetend. Ik probeer te accepteren hoe ik in elkaar steek, waarom lukt dat een ander dan niet.
Ik ben zoals ik ben, dus probeer dat dan ook te zien al is dat heftig en misschien voor jou niet leuk. Je hoeft mij niet te verlossen, te ontrafelen of te verbeteren. Stel liever geen vragen voor je eigen gemoedsrust. Kijk niet in de diepte als dat wat je tegenkomt, niet kan zien.
Maar dat ene moment dat ik gezien werd… was boven verwachting.

Zzzz, slaap zacht

Na 17,5 jaar is het zover. Poes gaat aanstaande vrijdag dood. Ik probeer haar al dagen te vertellen dat ze lekker in slaap mag vallen. Gewoon, voor de kachel in de warmte. Languit en op haar zij mag wegzweven. Dat ze er meer dan genoeg voor me geweest is. Maar zo eigenwijs als Poes is, luistert ze niet. Ze blijft maar naar me kijken. Als ze niet slaapt althans.

Poes weet alles van mij, als enige. Als ze haar neus tegen te mijne drukt, lijkt het ook alsof ze zich dat beseft.

‘Het was wel veel, Han, maar toch vind ik je lief.’

‘Je hebt het gehaald en overleefd, Vrouwtje, maar nu ben ik moe en oud.’

‘Je kunt het nu wel alleen. Ik weet het zeker.’

Ik probeer me voor te stellen dat ze straks niet meer irritant mauwt, omdat ze even geen idee heeft waar ze is. Ik probeer me voor te stellen dat ik straks niet meer tegen haar kan fluisteren, als ik iets te delen heb. Ik probeer me voor te stellen dat ze straks niet meer door de kamer sjokt en in de weg loopt, richting etensbak en weer terug. Het lukt niet echt.

Vanochtend vroeg ik mijn dochter of ze haar filmpje even wilde stopzetten, want ik wilde haar vertellen over Poes. Poes is oud. Poes is een beetje ziek. Ik ga vrijdag met Poes naar de dokter en dan gaat ze eerst slapen. Daarna gaat ze dood.

‘Waarom ga je dan alleen, mama?’ ‘Tja..’

‘Ik ga Poes wel heel erg missen, mama.’ ‘Ja..’

‘Mag ik nu weer verder kijken, mama?’ ‘Tuurlijk..’

Het kwartje zal deze week nog wel vallen. We hebben maar wat lekkers gekocht voor Poes en elke keer als we langslopen krijgt ze een aai over haar kop, waar ze dan onwijs van schrikt. Maar dat geeft niet. Dit Oude jaar eindigt met Oude Poes.

 

Schudden voor Gebruik

Een stigma, een vooroordeel, stempel & Taboe.
Dat ene woord, die blik,
niet meer mee mogen doen en hoe
kan ik ervoor strijden, tegen wie ben ik aan het vechten,
Ik zou willen schudden, zelfs op mijn kop voor gelijke Rechten.

Een stigma, Mijn zelf, ík ben mijn Taboe.
Geef me een naam, zelf Waardering
Want ik weet niet meer hoe
Mijn Binnenin, gekeerd, waartegen ik vecht
Schud wat je wilt, sluit me in want ik heb geen Recht.

Een stigma, een oordeel, je handelt uit angst
Noem mij een Mens
wees eerlijk, al duurt dat ‘t langst.
Probeer eens te vieren, een feest/geen gevecht,
Samen, verbinden…dat lijkt mij ons Recht.

OH MY FUCKING GOD

Zondagochtend. De zon schijnt, vogels fluiten en het vuurtje van gisteren smeult nog na. Een bakje koffie, sigaretje. Kortom een heerlijk begin van de dag. Rust.

Ik check even snel het nieuws terwijl de Senseo er een kopje uit perst. Twee minuten later ben ik de kluts kwijt. Trillend app ik Koos. Het nieuwbericht van gisteren, iemand voor de trein gesprongen raakt me. De reactie van een lezer is echter werkelijk shockerend.

“ Een springer zeker, en weer een machinist met een trauma. Haal die manisch depressieve zelfmoordenaars toch uit de maatschappij. Neem ze op. Noem de instellingen hoe je wilt, gekkenhuis, behandelinstituut, maar voorkom dit voortaan. Al was het alleen maar om de machinisten te beschermen tegen die zelfmoordegoïsten. (want dat zijn het) Als het geen springer was, RIP. Maar mijn mening over springers blijft hetzelfde. “ www.oogtv.nl

Hoe moet ik hier op reageren? Ik voel zoveel woede van binnen richting deze persoon, dat ik bang ben op eenzelfde onmenselijke wijze te reageren. Maar dit mag niet, dit kan niet. Het is toch niet te verdragen dat iemand zich zo uitspreekt? Ik wil een zinnige en scherpe, nee snoeiharde reactie geven maar dat lukt me niet.

Bedankt Mijnheer of Mevrouw Kars. Een hele fijne zondag.

Mvg Hanneke