Het zonnetje lacht!

Het zonnetje lacht!
De lucht is blauw!
……………………….

Uitgeput en vermoeid na het najaar en de winter, maar met veel zin in het lange weekend dat mij te wachten staat begin ik aan mijn reis naar de Franse Alpen! Het is eind maart en ik ga skiën! Alleen al van de gedachte eraan knap ik op. Sneeuw, zon en een helder blauwe lucht! Ik ben blij!

Ik word actief en super sportief! Mijn lichaam maakt cortisol aan en ik voel me fysiek sterk. Eén met de natuur. ’s Avonds slaap ik heerlijk! Elke dag word ik uitgerust wakker. Na vier dagen skiën ga ik vol energie weer naar huis. Ik kan de hele wereld aan!

Dan is het mei en de nachten worden korter. Om drie uur in de nacht word ik wakker, het is al bijna licht en ik ben klaar wakker. Ik besluit te gaan wandelen. Ik geniet en beleef intens.

Het weinige slapen breekt me op, mijn nachten worden korter, mijn dagen worden langer.

Slaapgebrek

Uit balans

Ik draaf door

Ik ben verhoogd associatief

Manie

Opname volgt in juni en juli.

Opsluiting

Geen vrijheid

Groot verlangen naar

Wandelen, rust, genieten, aandacht

Natuur         

Dan is het augustus, pillen brengen mij tot stilstand. Hele dagen lig ik op bed in de kliniek. Elke vorm van leven is uit mijn lichaam verdwenen. Ik kan en wil niks meer. Ik ben weer rustig, mijn omgeving is tevreden. Ik mag naar huis.

 

Buiten is het herfst en de lichtintensiteit neemt af, de dagen worden korter. De combinatie van pillen en te weinig licht maken dat ik ga slapen dag en nacht. Ik kom aan, elke week een kilo erbij. Ik wacht af tot het weer voorjaar is.

 

Licht als mediZijn!

Albertina van der Kooi

19 november 2017