Tagarchief: hanneke

Apen, Beren en Pimpels

Ik zie beesten op de weg. Al langere tijd. Ze zijn soms klein, maar soms vanuit het niets  behoorlijk Groot.

Ze versperren mijn weg, die voor de buitenwereld op zich best rustig en in een rechte lijn verloopt. Het doet me denken aan het filmpje over de Black Dog, wellicht bekend bij velen. Een alles bepalend Beest die een ander niet ziet. Mijn Apen en Beren hou ik voor mezelf. Omdat ik weet dat ze ergens weer vertrekken om zich voor een periode terug te trekken in het bos. Lees verder Apen, Beren en Pimpels

BECRISISEERD

En met de angst voor de witte bladzijde komt dan misschien toch de wil om te schrijven. Wat is een crisis. Wat was mijn crisis en wat is mijn crisis nu. Wie haat dat woord niet? Crisis is een Boos woord. Het klinkt onomkeerbaar. Het is onomkeerbaar. Want zodra de crisis aanklopt, kan je hem niet meer de deur wijzen en moet je het uitzitten. Ik wil niet nadenken over een crisis. Het is geen optie meer. Ik sluit het buiten, negeer het kloppen aan de deur en kruip onder de dekens. Lees verder BECRISISEERD

Ieder zijn eigen crisis

Het doorlopen van het Herstelproces doet iedereen op dezelfde manier. Iedereen krijgt te maken met dezelfde fasen. Hoe iedereen het doorlopen van het proces ervaart is voor iedereen uniek. Op zich is dat erg logisch, iedereen heeft zo zijn eigen manier van interpreteren van situaties, uitspraken, teksten en gevoel. Dat geldt dan ook niet alleen voor het Herstelproces, ook een crisis is voor iedereen hetzelfde, maar toch weer heel uniek. En dan heb ik het niet eens over de verschillende soorten van crisis. Lees verder Ieder zijn eigen crisis

All Stars

Herstellen. Her-stel. Her- stellende. Herstel.

Ik vraag me af of er wel duidelijkheid is over de term ‘herstel’. Velen kunnen zich er iets bij voorstellen, maar naar aanleiding van een discussie op Facebook, begin ik te twijfelen aan de duidelijkheid ervan. Bovendien gaat het woord me tegenstaan. Herstel klinkt alsof er iets aan mij ongezond is. Waar de één herstel beschouwt als doel, ziet de ander het als proces. Hoe kunnen we binnen de hulpverlening nu samen aan iets werken als er niet eens eenduidigheid is over het begrip herstel?

Voor mij is het een doorgaande ontwikkeling, een manier van leven, een soort ontdekkings-trip. Welke balans past bij mij op dit moment. Wat kan ik doen om te kunnen balanceren. De ene dag gaat dat beter als ik mijn All Stars draag, terwijl diezelfde schoenen op een ander moment kunnen knellen. ’s Ochtends concentreer ik me beter in stilte terwijl ik ’s avonds op het randje balanceer met keiharde muziek op de achtergrond. Maar herstel? Het zegt me steeds dat ik er nog niet ben en nog beter mijn best moet doen om.

Waarom niet Krachtondersteundende zorg, het schrijven van een Krachtverhaal, werken vanuit Kracht, Krachtproces? Dat woord veronderstelt dat een ieder van ons sterke kanten en eigenschappen heeft. Ieder van ons heeft kwaliteiten. Ieder van ons mag weer in zijn of haar eigen Kracht komen te staan.

En misschien is het mijn eigen irritatie, omdat ik me als student laat doodgooien met dit vreselijke woord. Het kan ook nog zo zijn dat ik op dit moment gewoon even moet herstellen van mijn tentamenweek, om het over een tijdje weer een kans te geven.

 

Opgejaagd – Time After…

Al sinds ik op de verzendknop drukte afgelopen vrijdag, wilde ik iets toevoegen aan mijn overvolle en drukke verhaal. Het was nog niet compleet. De gejaagdheid, de hectiek, de adrenaline. Dat ben ik met de hoogtepunten van de borderline. Ik zie mezelf nooit als borderliner. Nou, dat is niet helemaal waar, maar ik vermijd het te benoemen op die manier.

Die hoogtepunten, die stress en druk, maar ook die actieve rush, het doorgaan en doorgaan en doorgaan. Ik vind het heerlijk. Ik voel me zo sterk op die momenten, onaantastbaar, scherp, daadkrachtig, zelfverzekerd. Ik kan de wereld aan. Tot ik neerstort. Echt hard ook. Daar komt geen Flying Doctor meer aan te pas. Ik had lange periodes dat ik zo gejaagd en heerlijk leefde. Ik kon het dan met iedereen vinden, nieuwe beste vrienden elke avond in de kroeg en overal voor in. Natuurlijk pakte ik iets nieuws aan, het kan er nog wel bij, leuk! Hoe meer hoe beter. Hoe meer, hoe verdoofder. En hoe meer, hoe heftiger de periode daarna, die somber is.

Nu is dat anders. Ik heb een kalm leven. Beheerst tenminste. Ook die hoogtepunten zijn minder vaak en minder heftig aanwezig. Ik ben niet meer alleen, ik kan niet toegeven aan die zaligmakende impulsen. En dat doet pijn. Ook al is het ongezond en zijn het signalen dat ik op mijn tellen moet passen, het voelt zo fijn om vol energie het leven aan te durven. En dat mis ik enorm. Ik ga me nu langzaam voorbereiden op de periode erna. Dat is nog altijd even wennen.

Opgejaagd!

We hebben een nieuwe Huisgenoot. Een jongen van 18 woont aankomende maand bij ons op het platteland. Om daar niet teveel over uit te wijden, hij redt het even niet alleen en heeft simpel gezegd onze hulp dringend nodig. Ook heel gezellig bovendien. Ik ken hem inmiddels tien jaar en zoals hij zelf weleens vol verbazing zegt: ‘Soms denk ik dat jij me beter kent dan ik mijzelf, Hanneke!’ Lees verder Opgejaagd!

Dancing Queen

De kracht van Guilty Pleasures. Wat zijn guilty pleasures? Dat is voor iedereen verschillend, maar de vertaling die ik gevonden heb, legt het uitstekend uit: Beschamend Pleziertje. Denk Rick Ashley, Milli Vanilli, Pat Benatar en ga zo maar door. Ik heb ze allemaal gehoord afgelopen woensdag. En dan te bedenken dat ik geen kant op kon, aangezien ik overgeleverd was aan de tatoeëerdster gedurende een uur of zes! Lees verder Dancing Queen