Diagnose zoon

Wanhoop,  frustratie….waarom lukt het mij niet om mijn zoon op te voeden “zoals het hoort”?

Niets gaat volgens het boekje, bij anderen lijkt het zo makkelijk te gaan…ben ik dan zo mislukt als moeder?

Slapen, huilen, eten, rust….het lijkt zo gewoon en gemakkelijk, maar niets is minder waar. Structuur die voor mijzelf ooit een houvast is geweest is weg, de veiligheid is weg en een verantwoordelijkheid die ik nooit eerder had moet ik nu aanvaarden. Allerlei emoties die ik nooit heb gekend overvallen mij en moet ik een weg in zoeken. Ik wist niet dat ik zoveel liefde voor een mensje kon voelen, die mijn veilige, vertrouwde leventje zo in de war schopt! Ik voel dat ik alles voor hem over heb en wil vechten voor de beste toekomst die hij zich wensen kan. Waarom werkt alles dan zo tegen? Voor mijn gevoel klopt iets niet met mijn kind!

Als ik hulp zoek omdat ik het eigenlijk niet meer trek, wordt ik weggestuurd met de mededeling dat ik gewoon een overbezorgde moeder ben van een eerste kindje. En ach, dat is natuurlijk ook wel zo. Iedereen loopt bij een eerste kindje tegen deze problemen aan en ik moet niet zo zeuren…

Met 4 jaar gaat hij naar school en komt zijn juf binnen 2 dagen bij me, omdat hij geen contact maakt. Hoezo? Hij is toch gewoon normaal en ik ben toch alleen maar overbezorgd? Een diagnose traject volgt met veel vragenlijsten, heel veel afspraken en hulpverlening bij mij thuis. Mijn inmiddels opnieuw vertrouwde leventje wordt opnieuw overhoop gegooid door alle nieuwe die mij thuis over de vloer komen en allemaal wat van mij willen of verwachten. Inmiddels is duidelijk geworden dat mijn zoon de klassieke vorm van autisme heeft met een licht verstandelijke beperking. Ik barst in tranen uit, want mijn zoon kan geen autisme hebben, hij zit toch niet in een hoekje te schommelen? Het besef wat er aan de hand was sloeg in als een bom. Wat ik steeds heb gevoeld, blijkt te kloppen en heeft zelfs een naam! Ik was niet overbezorgd of een slecht moeder, ik heb al die tijd gelijk gehad. Ik was trots, ik had het toch ondanks alles toch maar even klaargespeeld zonder hulp.

Wat wist ik toen weinig over autisme en wat ben ik blij dat ik dankzij zijn diagnose in de wonderlijke wereld van autisme terecht ben gekomen.

Nog steeds heb ik alles voor hem over en blijf ik vechten voor een toekomst zoals hij dat zelf voor ogen heeft.

Sandra