Ik worstel en kom boven

Een interview met Hanneke, door Sylvia

Ik wil zo graag van mijn oude verhaal af, vertrouwt Hanneke mij aan het begin toe. Bang is ze, bang om in de greep van de kapot gedraaide plaat te blijven. Bang dat ze te oud is voor verandering, voor liefde. Want dat heeft ze gemist. Al op foto’s van haar prille jeugd is ze niet blij. Overleven moest ze.

Op gegroeid in een onveilig thuis met een vader met losse handjes en een moeder die haar emotioneel in de steek liet. Ze moest haar speelse en ware zelf wel weg stoppen. Nooit goed genoegd voelde ze zich. Hoe ze zichzelf ook wegcijferde, er kwam geen liefde of erkenning.

Op haar 21ste getrouwd en met 34 jaar alweer gescheiden voelde alles als een mislukking. “Alsof ik afwijzing aantrok”, zegt Hanneke.
Verdrietig is ze en boos. Boos over de verloren tijd en alle verliezen die ze heeft geleden. Die als een rode draad door haar leven lopen.
Ze wil niet meer op de automatische piloot leven. Maar hoe dan wel?
Waar vind je nog voldoening als je moe gestreden bent.

Hanneke verlangt zo intens naar liefde, naar erbij horen. Haar verlangen is bijna tastbaar. “Als je alles uit jezelf moet halen, is lood zwaar”, zegt ze. Wat een verlichting zou het zijn, om te delen met een partner. Ze wil zo graag maar weet niet hoe. De angst trekt haar terug elke keer weer.

Ze weet wel hoe ze zich graag zou willen voelen. Ze zou de pijn willen omarmen en durven vertrouwen. Alleen de weg er naar toe is ze nog aan het ontdekken.  Zonder kopje onder te gaan.
Mezelf weer te durven laten zien